پیام داکتر روان فرهادی

 

 

پیام داکتر روان فرهادی به مجلس قدردانی‌ از داکتر رؤف روشان

قدر دانی‌ از داکتر روف روشان، دانشمند گرانقدر، نویسندهٔ برازنده و شاعر شیوا بیان به زبان های دری و پشتو، اقدام خجسته است و سبب شادمانی ‌من گردید.

داکتر روف روشان در زمان اقامت خویش در وطن عزیز از جملهٔ جوانان لایق برجسته بود که به زبان های دری، پشتو و انگلیسی‌ می‌ نوشت و به فصاحت سخن می‌ گفت. دوستان برادرش مرحوم محمد خالد روشان به شمول اینجانب به برادر ارشد شان می‌ گفتیم که استعداد روف روشان تا چه اندازه قابل تقدیر است و مرحوم خالد روشان ازین جهت خرسند بود و شکر خداوند مهربان را می‌ گذارد.

آثار روف روشان در هر مرحله نشان دهندهٔ روشن کمالات فکری و قلمی‌ اوست و از درگاه ذوالجلال التجا می‌ کنیم که در آینده این کمال او افزون تر شود.

به این مناسبت اجازهٔ مجلس را می‌ خواهم که ذکری از مرحوم خالد روشان کنیم که در مقام معین وزارت اطلاعات و کلتور و دیگر مراحل خدمت خویش با فداکاری بی‌ نهایت وظایف خویش را ادا می‌ کردند و شب و روز زحمت را گوارا می‌ شمرد. بخاطر دارم که اینجانب که مدیر عمومی‌ سیاسی‌ و بعدا معین سیاسی‌ وزارت خارجه بودم، هر گاه ضرورت واقع می‌ شد به ایشان تیلفون می‌ کردم و موضوع را حل و فصل می‌ کردند. در سلوک خویش با همکاران بالا رتبه و پایین رتبه رعایت همه را می‌ کرد.

اکنون خدا را سپاس می‌ گوییم که داکتر روف روشان درین دیار هجرت در جمع ماست و نتایج خدمات ارزشمند او در زمینهٔ فرهنگ و زبان های دری و پشتو و مسایل مربوط به افغانستان در صفحهٔ انترنت به هر مراجعه کننده فایدهٔ بی‌ بدیل می‌ رساند. خداوند به وی طول عمر و توفیق دوام خدمت را میسر نماید.

عبدالغفور روان فرهادی

بیانیهٔ داکتر روف روشان

متن بیانیهٔ داکتر روف روشان در محفل با شکوهی‌ که جهت قدردانی‌ از خدمات وی از طرف موسسات افغانی‌ با اشتراک بیش از دوصد نفر زنان و مردان افغان در سنچری هاوس شهر فریمانت بروز شنبه سیزدهم ماه اپریل ۲۰۱۰ دایر شده بود.

 

به نام خالق کاینات

 

هممیهنان مهربان، بزرگواران، جوانان، نیکو زنان و نیکو مردان: درود بر شما و رحمت خداوند بر شما که امروز درین محفل پر شکوه گرد آمده اید یک خدمتگذار هم میهن خود را غریق مهربانی‌ خود سازید.

من عرایض مختصری دارم با شما در میان گذارم و از حاصل زندگی‌ پر ماجرای خود با شما سخن بگویم. سخنان من نیمی‌ به زبان ملی‌ پشتو و نیم دگر بزبان ملی‌ دری است. امید این عرایض خالصانه را بدقت بشنوید و بر من منت گذارید:

 

زما ژوند د هغه کتاب په حیر دی چه پکسی‌ بیل بیل فصلونه راغلی‌ وی او په هر فصل کسی‌ زما برخه د ژوند د یولوبغاری په توگه د نورو فصلونو حخه توپیر‌ ولری. داسی‌ سکاری چه د کتاب په د ننه کسی‌ هر فصل یو بل مستقل کتاب وی او لوبغاری یی‌ یو بل سری. په یو فصل کسی‌ د متعلم برخه می‌ لوبولی‌ او په بل کسی‌ د معلم ؛ په یو فصل کسی‌ می‌ د محصل برخه درلوده او په بل کسی‌ د استاد؛ په یو کتاب کسی‌ طبیب یم او په بل کسی‌ مریض. او په نورو فصلونو کسی‌ د ژورنالیزم د بیلی‌ بیلی‌ حانگی‌ لوبغاری. کله نطاق، کله پرودیوسر، کله لیکوال او کله سیاسی مبصر. په حینو برخو کسی‌ د مامور او په حینی‌ نورو کسی‌ د آمر او رییس برخی‌ لوبولی‌ دی. یو حای کسی‌ دیپلومات او بل حای کسی‌ محض مسافر یم. د کتاب په اوژدو کسی‌ دیر سفرونه هم را په برخه شوی دی. په آسیا کسی‌ د جاپان نه نیولی‌ تر سیامه پوری او نیپال نه نیولی‌ تر اندرا پرادیش او کرناتاکا پوری د سرزمین هند دیر سارونه می‌ لیدلی‌ دی. د سملی‌ نه را نیولی‌ تر امرتسره او د هاریانا او پنجاب دیر نور سارونه، په را جستان کسی‌ د جیپور سار او د بنگال د کلکتی‌ نه نیولی‌ تر ویساکا پتنام او بیا دیلی‌ او مومبی سا‌ رونو سیاحت می‌ کریدی. د آگری په سار کی‌ می‌ د تاج محل بیسار ی عمارت لیدلی‌ او په مرکزی آسیا کسی‌ د تاشکند او سمرقند تاریخی‌ سارونه او د توری بحیری غاری ته پرته گاگره، ادلر، او سوخومی‌ ته تللی‌ یم او د قاف په غر کی‌ گر حیدلی‌ یم. په ایران کسی‌ د تهرا ن سفرونه می‌ کری دی او اصفهان نصف جهان ته تللی‌‌ یم.

د شیراز سفر می‌ هغه وخت کری ده چه د ایران د باچا د تاج پوشی‌ نه یو کال تیر شوی وو. د سعدی او حافظ پر خاورو می‌ دعا گانی‌ کری دی او د شیراز طبیعت احساس می‌ کری دی. د خلیج په کویت کسی‌ می‌ یو کال ژوند کری دی. بیروت او بعلبک سکلی ‌سارونو ته هم تللی‌ یم. په شمالی‌افریقاکسی‌ می د قاهری ، اسکندریی‌، تونس او موناستیر سارونه

لیدلی‌ دی. د اروپا مشهور سارونه لکه پاریس، لندن، امستردام، ژنیو ، فرنکفورت، هامبورگ، روم ، نورمبرگ او حنی‌ نور سارونو ته مسافرت کری دی. خو زما زیات عمر د هیواد نه بهر په امریکا کسی‌ تیره شوی ده او دلته ابتدا د محصل په حیث او په پای کسی‌ د مهاجر په حیر دیر سفرونه کریدی. پاس کانادا ته هم ورختلی‌ یم او سکته مکسیکو می‌ هم لیدلی‌ ده. او دا تول سفرونه ما ته هغه درسونه راسودلی‌ دی چه په پوهنتونونو کی‌ په آسانه نه میسریزی. ما زست دیر کتانونه هم لوستی‌ دی او د دنیاگی‌ دیر ساره او توده سره

هم مواجه شوی یم او په نتیجه کی‌ د وطن د حقیقی‌ مینی‌ او د سولی‌ ارزست باندی پوه شوی یم.‌

ما ته د هر کتاب د لوبی‌ په آخر کسی‌ هغه درسونه را په برخه شویدی چه زما د ژوند تگ لاره ورباندی استناد لری. ددی لوی کتاب نه ماته مینه را په برخه شوی ده او ماته د استمراری مین حیثیت را بخسل شوی دی چه زه ورباندی ویارم. ویارم چه همیش مین وم او د مینی‌ جوش او احساس ما اجتماع او خلکو ته را بللی‌ او د صلح او دوستی‌ نعمتونه یی را سکاره کریدی.

 

خو عمر خو هسی‌ هم یو حیز دی چه د سترگو په رپ تیریزی او د زمانی‌ بهیر سره نا پا یاب افقونو ته درومی‌ او بیا نه راستنه کیزی. زماعمرحنگه چه تیریزی دا حقیقت را حرگندیزی

 

چه علم او پوهه د انسان او انسانیت دپاره دونه ضروری دی چه اوبه د ژوند د پاره. او زه هم بوخت یم جهان ته گورم، دا لوی کهکشان او بی‌ انتها آسمان ته نظر اچوم او غوارم چه حان په دیرو حقایقو وپوهوم آن تر دی چه د پوهی‌ هغی‌ مرحلی‌ ته رسیدلی یم چه په داگه د دری ژبی‌ هغه بیت را یاد کرم چه وایی‌: تا بدانجا رسیده دانش من که بدانم همین که نادانم

 

نو نن چه ستاسی‌ په حضور ولار یم ستاسی‌ د مینی‌ او مهربانی‌ په مقابل کی‌ حان دیر کوچنی‌ وینم. زره کی‌ می‌ گرحی‌ چه ستاسی‌ په جمله کی‌ او زمونز او تاسی‌ په مهاجر جمعیت کی‌ دیر منلی‌ او پیاوری شخصیتونه شته چه زه ددوی په مقابل کی‌ حان په هیح گنم. دا تاسی‌ یاستی‌ چه د تقدیر او تحسین ور یاست، او دا حکه چه تاسی‌ خپلو خدمتگارانو ویارنه کوی او هر هغه قام چه چه د خپل ثقافت چوپروال ویارنه وکری په حقیقت کی‌ د خپل جمعیت و یارنه کریده.

 

دوستان عزیز و ارجمند، اینک که در مقابل مهربانی‌ کم نظیر شما قرار گرفته ام ازشور احساسات خودمیلرزم و به خود میگویم این بندهٔ ناچیز کجا و این همه محبت از گروه بزرگی‌ از بزرگان و جوانان که درین دیار دور از وطن گرد هم آمده اند تا مرا غریق الطاف بی‌ پایان خود بسازند. یقین دارم در جمعیت ما درین دیار نیکمردان و خجسته زنانی‌ موجودند که من مقام شان را بالاتر و والاتر میدانم و شایستهٔ تکریم. در عین زمان میخواهم با این کلمات مختصر از همهٔ آنانیکه که در ترتیب و تنظیم این محفل بر خود زحمت هموار داشته اند بالخصوص از جناب الحاج زمریالی‌ و جناب داکتر زمانی‌ و همهٔ آن بزرگواران دیگری که بر حسب پروگرام این محفل با بیانات و شمگیری خود مرا بیش از پیش مرهون احسان خود نموده یامینمایند مانند جناب قاری صاحب مکرم صفی‌ ا لله صمدی، جناب پوهاند همایون قیومی‌ که خود از مفاخیر علمی‌ جامعهٔ ما هستند، برادرم زلمی‌ روشان ، دو ست من جناب داکتر وحید مهمند، جناب محمد حنیف قیام، جناب تیمورشاه، جناب داکتر کاظم بیمار، محترمه و بزرگوار میرمن نا جیه کریم قیومی‌، شاعر معروف جناب اقبال رهبر توخی‌

 

و محترمه نا جیه حمید میرمن دلسوز و مهربان جامعهٔ ما و بالاخص از جناب فرید وردک و از جناب دانشمند گرانقدر روان فرهادی که با نوشتهٔ خود این عاجز را نوازش فرموده اند سپاسگزاری نمایم.

 

 

از جناب حبیب زرگی‌ و عثمان مهمند نیز با قدر دانی‌ یاد آور میشوم که در تنظیم امور تخنیکی‌ و ویدیوگرافی‌ این محفل و همه محافل اجتماعی‌ افغانان بی‌ ایریا از هیچگونه زحمت کشی‌ دریغ نکرده اند.

خداوند بزرگوار همهٔ شما را اجر بزرگ عطا کند. سپاس خاصی‌ به همسرم ملیحه که در مسیر زندگی‌ همراه و غمگسارم بوده بدهکارم که خداوند بزرگ به این میرمن افغان و مسلمان نماز گذار و قران خوان اجرجزیل اعطا کند.

من مرد عاجزی هستم که یگانه هنرم عشق است، عشق به میهن و به باشندگان سرزمین کهنسال افغانستان و عشق به انسان و انسانیت. اینکه امروز از دلهای پاک شما محبت تراوش کرده و محبت شما مرا در بر گرفته است نعمتی‌ است بیکران و منتی‌ است بی‌ پایان که بر من گذاشته اید و من به خاطر آن از فرد فرد شما و انجمن های متعددی که در انتظام این محفل سهم گرفته اند مانند افغان کی‌ یر، افغان کوا- لشن، یونین بانک، کلیفورنیا انداومنت، دفتر احصاییهٔ نفوس و افغانی‌ تولنه سپاسگزار هستم.

من در طی‌ سالیان متمادی مهاجرت جز به وطن و درد ها و آلام آن نیندیشیده ام و مانند شما از درد وطن درد کشیده ام. گاهی‌ که به تاریخ با شکوه کشور خود فکر کرده ام و به قهرمانی‌ باشندگان آن بر خود بالیده ام. یاد وطن در نشیده هایی‌ که از دل سروده ام رخنه کرده است و فهمیده ام که این مردم کشور من اند که باید بزرگداشت شوند، آنانیکه همه مصایب آنرا کشیده اند و تسلیم دشمن های آن نه شده اند و اندیشیده ام که آن عدهٔ محدودیکه براه خطا رفته اند، دست بخون هموطنان خود آلوده اند و به مام وطن خیانت کرده اند باید کیفر گناهان خود را پیش خلق و خداوند بپردازند.

من از برکت مام وطن از جهان بسیار چیز ها آموخته ام. اکثر با دولتمردان محشور بوده ام. با پادشاه و رییس جمهور از یک خوان نان خورده ام. با وزرا و روسا همکار بوده ام. شخصیتهای بزرگ سیاسی‌ وطن و حتی‌ منطقه را از نزدیک دیده و شناخته ام یا با ایشان همصحبت بوده ام. برخی‌ از آنها چون مرحوم میوندوال معلم من و چون محمد موسی‌ شفیق دوست و محترم من بوده اند.

از تجارب خود آموخته ام که اقتدار و کرسی‌ در صورتی‌ که توام با عشق به مردم و میهن نباشند گمراه کننده اند. آموخته ام که عشق به انسان است که همه راهای تاریک را روشن میکند که صلح را ارج میدهد، که جنگ را نهی‌ میکند، که علم را، دانش را و خدمت به مام وطن را توصیه میکند و آنها را یگانه راه رستگاری و کامیابی‌ میداند.

۱۳ اپریل ۲۰۱۰

سنچری هاوس، فریمانت، کلیفورنیا