كه پسرلي راشي

 

 

كه پسرلي راشي

 

د ډاكټر رووف روښان اثر

 

اي زما محبوبي

كه پسرلي راشي

زه به يي په پښو كي گلان وكرم

 

اي زما محبوبي  

كه پسرلي راشي

زه به دگلانوو ږ مي سره سم په بڼ كي

دونو څانگي نوي ژ وند ته راوبولم

 

كه پسرلي راشي

زه به بوراگانو سره يو ځاي په چمن كي

وحشي گلانو په مينځ كي وناڅم

 

كه پسرلي راشي

زه به تور بلبل نه هيله وكړم

چه د گلانو د ميني سندري ووايي

 

كه پسرلي راشي

زه به د تنكي ځواني پيغلي

د هغي گډاننداره وكړم

چه دوي به يي دپسرلي راتگ په زيري وكړي

 

كه پسرلي راشي

زه به د باران څاڅكي سره سم

شينكي چمنونه ووينځم

 

كه پسرلي راشي  

زه به د ښاپيرو د بڼ ملياران راوبولم

چه زما د هيواد پراخو رغو كي د غاټول گلونه وكري

 

كه پسرلي راشي

زه به د خيبر د لر او بر څخه را نيولي

ترسيستانه پوري  

او د بدخشان د پامير نه را نيولي   

تر ذوالفقاره پوري

بلبلان را و پاروم

چه زما د هيواد د ښكلا سندري سر كري

 

كه پسرلي راشي

زه به خپل هيواد والو ته  

دميني او سولي ست وكړم

 

كه پسرلي راشي

زه به ږلي سره يو ځاي د خپل وطن دشتونو څخه

د هغي ويني رنگ ومينځم

چه جگړه ماران او جنگ سالاران يي تويولي دي

 

كه پسرلي راشي  

زه به كونړ نه رانيولي تر اباسينه پوري

افغانان ميني ته راوبولم

 

او چه پسرلي راشي   

زه به آريايي دود په څير

سپيڅلي پيغلي راوهڅوم

چه د نورستان د غرونو په سر كي

دسوما بوټي راغوڼډ كړي

او د سوما شيره راو باسي

او شاتو سره يي گډ كړي

 

 

زه به هله د سوما پاك شراب د پاكو وطنپالو

ځوانانو سره د هيواد د ميني  

په سلامت و څكم

 

او د لوي او ښكلي افغانستان

د سپيڅلي خلك په وياړ   

وطني سندري ووايم

 

اي زما محبوبي

زه به بيا د ستاد نرگسي سترگو

او د لالو شونډو

د ميني ترانه ووايم

 

اي زما محبوبي

پريده چه ستا د ښايست ستاينه

د بلبل په مشوكه او د بورا

په وزرو كي

د پسرلي چمن دگلانو دپاسه

په ډاگه وكړم

 

او د غرني مستي ويالي

مستانه سندري سره  

په غرونو او راغو كي يي سر كړم

 

اواي زما محبوبي

كله چه پسرلي راشي

تا ته به دغاټولو هغه اميل جوړ كړم

چه پريښتي ورباني حسد وخوري

 

خداي زده چه بل پسرلي

بِه وي او كه به نه وي    

اگر بهار بیاید

اگر بهار بیاید

از
داکتر رؤف روشان


اگر بهار بیاید
سر راهش
زمرد سبزه خواهم کاشت

اگر بهار بیاید
درمقدمش از نای نورس
آوای عشق خواهم سرود

اگر بهار بیاید
در پایش لا له خواهم ریخت
در دشت ها گل سرخ خواهم افشاند

اگر بهار بیاید
شب هایش را پر ستاره خواهم کرد

بر خیمهٔ کبود
چراغ ماه خواهم افروخت

اگر بها ر بیاید
بدامانش نرگس خواهم رویاند
و از اشک شادی ابر
راهش را شستشو خواهم داد

اگر بهار بیاید
دست بدست باران
صخره های کوهسار
پهن دشت های غزاله ها
و سبزه زار ها را خواهم شست

اگر بهار بیاید
برف سپید را
قطره قطره
به تخم گندم خواهم داد
سیراب شود
ساقه شود
باردار شود

اگر بهار بیاید
برلب جو
یکجا با شر شر جویبار
نغمهٔ عشق خواهم سرود
و از زیبایی‌ تو
از نازنینی‌ تو
سرودی خواهم ساخت
که نوای آن را
نسیم از کران تا کرانه ببرد

اگر بهار بیاید
چشم براه دو چشم شهلای تو
جهان را پر ترانه خواهم کرد
ترانه ایکه ناهید چنگی‌ را به پایکوبی‌ بخواند
که زهره را
در معبد عشق از هیبت جاذبه
به شور آورد
که عشق بگستراند و پاکی‌
که گل و سبزه را
مشتاق آب و آفتاب کند

و آنگاه بر ژالهٔ نوباریده
شکر دوستی‌ خواهم افشاند

واز نابی‌ وپاکی‌ آن شراب
مستی‌ خواهم کرد
عاشقی‌ خواهم کرد