The Death of the Swan

The Death of the Swan

By

Dr. G. Rauf Roashan

 

In the old country, a vocalist of miraculous voice

Sang a sad song of people’s choice

 

Sang he the song of the swan’s death

And people listened holding their breath

 

Flowed tears down their cheeks

People of plains and of mountain peaks

 

Sang he, “Heard it I that when it is time for the swan to pass away

She would ride a wave to a spot far away

 

“So her mood she would atone

And let her sole fly alone.

 

“Heard it I that when it is time

She would float sitting on the wave

As there is no need for the bells to chime

And that water for her is the chosen grave.

 

Miraculous was her birth

Miraculous must be her death

 

As one night she hatched near the bank

So she would, on another, die in the river’s flank 

 

Heard it I that when it is time for the beautiful swan to pass away

She would ride a wave to a spot far away

 

To die alone

And to let her spirit be flown

 

Up high in clouds as fine

As her white feathers it would shine

 

The white clouds would float in heaven

For her pretty soul it is a given

 

On the night of her death

Riding on a wave of beautiful breadth

 

She would float away

To a spot far away

 

I have heard it said

It is a story soft and sad

From water she came

To water she goes to finish the game

 

O my reader,

Shed no tear

Life and death are here

To bear

 

 

 

 

The Color of Wonder

The Color of Wonder

By

Dr. G. Rauf Roashan

The color of wonder in the alternation of time

Acquired variety

The raven of imagination in the expanse of thought

Was lost in sorrow

New creation mingled with eternity

And schemed conspiracies

The breeze started from the base of wisdom

And began to blow on the sea of lust

Fragrance came out from the shroud of flower

And called the intoxicated butterfly to dance

Color,  from the store of petals

Started to sell love

And the dew was born to the wind mother and elements of air

And rested in a cradle of green

Its short life

Was stolen by the morning breeze and the warm ray of sunshine

The tulip with a cup in hand

Waiting for the goddess of pregnancy

Survived in the foothill until it could no more

The rain turned into flood

Until it reached the ocean

The thunder roared so much

That its drum broke and its sound turned vagabond

At times the little birds laughed

And at other moments they cried

The thoughtful fox

Looked at everything

And then with a shrill yip

Claimed thus:

They, even frightened away

The bird of my wonder.

 

دريا خشكيد و ماهتاب سياه شد

دريا خشكيد و ماهتاب سياه شد

اثر داكتر رووف روشان

 

دود سياهي از دماغ آسمان سر كشيد

گنبد كبود برقي در سراسر كشيد

 

دلش بجوش آمد

به آواز رعد در خروش آمد

 

شنيدم پرسيد

آدميان، كسان ناكس ميبيني؟

 

گفتم پيشتر از تو

گفتم بيشتر از تو

 

پرسيد: به آدميت ايمان دارند؟

گفتم: آنانكه ناكسند وجدان ندارند

 

گفت زرپرستند، ميبيني؟

گفتم زر را خدا كرده اند

 

گفت: خود را؟

گفتم:  خداي خويش

 

گفت مردم را؟

گفتم خيال هيچ

 

 

غريد: ميبيني چه ميكنند؟

گفتم: شيطان ميپرستند

 

آدم را، زن را،بينوا را

ميكشند، باكي نميكنند

 

ازمنابر داد آدميت ميزنند

در سراپرده دست به خيانت ميزنند

 

نان و ناموس مردمان را ميدزدند

برده ي جنون شهرت اند

 

خداي جنون قدرت را نماز ميگذارند

معنويت را در عالم راز ميگذارند

 

ثروت دارند

گرسنه اند

 

از خوان كهنه ي بيچارگاَن ميخورند

در كاخ هاي غرور و شهوت مي زيند

 

آنگاه من و آسمان هردو گريستيم

ديديم در سوك انسانيت نشستنيستيم

 

بر سوك ما دل هاي ما سوخت

و جهان بر هردوي ما چشم دوخت

 

و آنگاه دريا خشكيد   

ماهتاب سياه شد

 

من كه مرده بودم بتكرار مردم

بر مرگ مكر ر من آسمان  گريست

و آفتاب خنديد

 

كوه ها در كوهستان

و نهنگان در اوقيانوس جنبيدند

 

ياقوت در دل سنگ

و الماس در دل زمين ناپديد شدند

 

مرغكان چوچه هايشان را به شغالان  

هديه كردند

 

و من كه بارها مرده بودم باز مردم

در روز مرگ من نسيم نوزيد

 

و آدميان دسيسه چيدند  

باشد كه خود نميرند

 

واَنگور و نمك توامان گنديدند

و قورباغه و كفتار رقصيدند

 

و من كه مرده بودم

در درياي خشك

 

زير ماهتاب سياه دوباره مردم

كه بر تكرار مرگ من آسمان خون بگريد

 

كه كوه ها در كوهستان

و نهنگان در اوقيانوس بجنبند

 

كه ياقوت ازدل سنگ  

و الماس از دل زمين ناپديد شوند

 

و من دگر انسانهاي ناكس نبينم

و درجاي دگر،دوراز شر  

 

خداي عشق را ستايش كنم

ومهرباني را و دوستي را

 

صلح را وپاكي را  

گل را و نسيم بهاري را

 

   جوزا ١٣٩٢

فريمانت، كليفورنيا