درخت پر شگوفه ي نارنج

درخت پر شگوفه ي نارنج

نوشته ي داكتر رووف روشان

دلدار من
اين درخت پرشگوفه ي نارنج

كه بر سر و رويت رايحه مي افشاند
اين جويبار

كه آب آن به صفايي اشك است
اين هواييكه باران بهاري

آنرا براي تو شسته است
اين نسيم خوش

كه از گلشن گل هاي وحشي مي آيد
و از دامان كوهاي بلند

كه بر ارغوان هاي خودرو وزيده است
اين مرغكِ هزار نغمه

كه ترانه ي عشق و عاشقي بر منقار ميگذارد
كه براي تو

كه براي دل پربهار تو ميسرايد
همه را به تو پيشكش ميكنم

كه آنها را با يك نگاه گرم
از من بپذيري

كه حالت نگاهت
دل مرا چون جويبار كوهستاني

به شور آورد
كه با نغمه هاي هزار

برقصد
و مستي كند

فريمانت، كليفورنيا

حمل ١٣٩٥