نرگس پاحیده د خوبه

انگازی وی پاریدلی توره شپه په تیریدو وه د سهار لمرنی زیری د رنا پلوشه وه ستوری له آسمانه تستیدل نازولی جونکیان په بستر کی تسنیدل نرگس پاحیده له خوبه سترگی یی وارول چمن ته گلاب یی ولیده چه وزمی سره خندل د گلاب لمن وه جگه په بورا باندی قیامت وو د بلبل زره په اور وو سوحیدله په جل بل کی رنا هر خوا خپریدله ورح لا د خوبه پاحیدله دلمر لمرنی ورانگی په افق کی په مستی وو زرین غشی د آسمانه وریدل پر محکه او پر ناوی هم پر سیند او هم پر غرونو په گلشن کی جشن جور وو په راتگ د رنایی وحشی گلان غوریدل مست بورا د گل د پاره په نحا وو تور بلبل د مینی په سودا وو د صبا صر صر چمن یی تسنول رنگا رنگ گلونه هری خوا ته غوریدل شومه حیر د خلقت اعجاز ته او مجنون زره می په رپا شوه ما وی کشکی چه انسان نظر وکری پر خپل حان او د صلحی لوی نعمت ته او دا سکلی طبیعت ته چه د مینی له خاطره شپه ورح شی ورح شپه شی د تورتم نه پس رنا وی د رنا هرکلی پر ما او تا وی