پروانه

چو دل را بر رخت پروانه کردم ز عشقت سوختم پروانه کردم

همای راحتم آید به پرواز چو تسلیمت دل دیوانه کردم

نمیپرسی چرا احوال زارم شکایت از تو با بیگانه کردم

دلم پر خون شده همچون اناری بظاهر خندهٔ مستانه کردم

بیا در خانهٔ چشمم قدم نه چو غیرت را برون از خانه کردم

تسلی دل غمدیده زین است که مسکن بر در جانانه کردم

بگوشم تا رسد حرف دهانت بکویت زان سبب کاشانه کردم

چو قاضی نزد هر کس شکوه گر شد خیالی بر سرش دیوانه کردم