قطعات و فردها

بپای گل بنشین قدرت خدا بنگر ز چوب خشک به قدرت نموده خوش منظر

بهر طرف که نظر میکنی چراغانست یکی کبود و یکی زرد و دیگرش احمر

هر کرا بهره از حیا نبود در دلش صدق و هم صفا نبود

قربت همچو شخص بی شرفی نزد اهل خرد روا نبود

جهان و هرچه درو هست از سرور و خوشی کجا رسد بسرور لقای فرزندان

چو بیند که چرخش نگردد بکام زند مرغ بیچاره خود را بدام

سر بصحرا داده ئی قاضی چرا نور چشمت را مگر گم کرده ئی

بگوشم عیب جز گرانی نیست نیست حرفی که جاودانی نیست

طواف کعبه اگر می کنی بجا قاضی شود ترا بخدا زین عمل خدا راضی

ترا بدیر و حرم هیچ التفاتی نیست که حال بر سر کار است و ما مضی ما مضی

من در امید مهر شما زنده ام هنوز پیوند آشنائی ما ناگسسته باد

گر فارغ از خیال شما زندگی کنم چشمم بر آفتاب و بر آفاق بسته باد

بشنو این نکته ز من بوسه به پیغام مخواه ور بخواهی تو دلا پخته بخواه خام مخواه

گر بخواهی که شوی سیر ز دیدار نگار این ضرورت ز خدا روز بخواه شام مخواه

مار که او دشمن است، گر گزدم عیب نیست بوالعجب از بخت بد بقهٔ کورم گزید

عمر به سان حباب هیچ ندارد بقا تا بوزد نفخه ای دامن عمرش درید

به کاف و به ها و به یا و به عین به صاد و به یسین و طا ها قسم

که دست از طلب بر نخواهم کشید به ذات خداوند یکتا قسم

نمیدانم چرا دلسردم امروز چه شد با نالهٔ پر دردم امروز

اگر باور نداری گفتهٔ من ببین آخر برنگ زردم امروز

میروم عقده بدل زانکه نداری خبرم گل فتادست به شام و به سحر در جگرم

روزها شد ز غمت دانه شماری کردم رفته ز اندوه تو امروز توان نظرم

همیشه گل بچمن تا که هست لیل و نهار بود شگفته بهر جانب از یمین و یسار

همیشه تا که جهانست محتشم باشی به پیش از خود و بیگانه محترم باشی

دانی که در فراق تو امشب چها کشیدم از فرق در گرفته و تا شست پا رسیدم

رفتم بخواب و گفتم شاید بخواب خوش بینم ترا بخواب ولی خواب هم ندیدم

منم که بی تو مرا نیست خواب در دیده توئی که می ننمائی نگاه دزدیده

حرام باد بمن دلبرا قیام و قعود که جز تو دوست بدارم بزیر چرخ کبود

جوی کم کن ز مردی فارغ از اهل زمان بنشین که اینجا گیر و دار از همت مردانه می خیزد

تو گفتی که قاضی مرا گر بهشت مبارک بمن قطعه ئی از بهشت

ای خاک تیره دلبر ما را عزیز دار این نور چشم ماست که در بر گرفته ئی

ای نور دیده دیده بدیدارت آمده رو دیده باز کن که خریدارت آمده

آن بلبلیکه همچو جرس ناله میکشید امروز سیر گلشن و گلزارت آمده

آن گلپسر که بودی به امید دیدنش بنگر ز راه دور به اعمارت آمده

مجنون صفت ز هجر تو ای لیلی زمان شوری بسر بدیدن دربارت آمده

تا تو رفتی به سفر رفته ز من نور نظر باز گردد چو بیایی بخدا نور بصر

همچو فرهاد زنم تیشه به فرقم هر دم تا که شیرین پسرم را بکشم اندر بر

گه چو مجنون ز فراقش بسوی دشت روم که وحوشی مگر از محمل لیلاست خبر

گاه چون دلشدگان شیون و فریاد کنم هر که بیند بمن زار شود خون جگر

گویدم آه و فغان چیست خوش و شاکر باش قاضیا زینکه پسر هست ترا نیک سیر

دلبری را رو کشادم زیر لب خندید و گفت فتنه ای را رخ کشودی فتنه رو پوشیده به

حصاری ساختم اندر خیالی نشستم من میانش در خیالی

ز اوهام و ز اندوه زمانه به خاطر نگزرانیدم وبالی

در باب عشقبازی دارم مهارتی تام یارب که باز بینم آن شوخ بر لب بام

بنهاده در ره من دامی ز موی مشکین خواهد گرفت آخر مرغ پریده از دام

نظر بمردم دانا اگر کنی ایدل نظیر مردم دیده به دل همی شینند

پیری بداد نقد جوانی بیاد من یارب که این متاع چقدر پر بها بدی

قاضی: چون سایه در قفای تو دل میرود ز دست مشتاق: این مرغ سایه پرور خود را مده ز دست

قاضی: رفتم ز خویش و هیچ نه ایستاد دلبرم مشتاق: از شور غرور حسن ورا کرده بود مست

تخلص در کلامت رفته مجروح بگو آخر کجایت گشته مجروح

ترا این جرح آخر از چه باشد تخرش در وجودت از که باشد

اگر داری بدل غم از برادر بیا زین ماجرا تا هست بگذر

بلی از وقت آدم تا باین دم قضایا هم چنین بودست پیهم

دی گذشت و بهار می آید موسم لاله زار می آید

قمری و عندلیب بر سر شاخ کبک در کوهسار می آید

فصل دی آمد و بهار گذشت مستی عندلیب زار گذشت

نه ز توتم خبر نه شاتوتی سیب و انگور و هم انار گذشت

الا قاضی برو در روضهٔ شاه ز خالق کن تمنا گاه و بیگاه

برای مجتبی توفیق میخواه که باشد در میان جمع چون ماه

مر ترا نیست فکر والد خویش لیک من مائلم بخالد خویش

گر ببینی شوی ز من آگاه که چسانم ز دوریت دلریش

بی روی تو من باخته ام تاب جگر را سیل سرشک برده ز من نور نظر را