در سال ۲۵ پادشاه افغانستان بقلم واترمین نوازشش فرمودند، این شکریه انشاد گردید:
همایونا قلم دادی بدستم ببوسیدم بروی سینه بستم
تو کردی سربلندم نزد اقران (وگرنه من همان خاکم که هستم)
الهی تا ابد پاینده باشد شهنشاه معظم حق پرستم
دلاور جز دعا چیزی ندارد نثارت می کنم هر جا که هستم
شهنشاه همایون مظفر قلم کردی عنایت با دلاور
دلاورتر بکار خویش گشتم زبان شکر من گشته مقصر
خدا دارد ترا آباد دایم بدستت نقد جان گردد غنایم