(نیست در شهر نگاریکه دل از ما ببرد بخت اگر یار شود رختم ازینجا ببرد)
هست در میکده شوخیکه دل از ما ببرد جرعهٔ می بدهد دست به صهبا ببرد
آن شکر خنده که شیرینی عالم با اوست میتواند که دل از مسلم و ترسا ببرد
بخت اگر یار شود یار من آید ببرم محنت و درد و الم مردم دانا ببرد
لاف بیجا به جهان نزد خرد مذموم است طرفه میدان که همو حرمت گویا ببرد
بادهٔ ناب ز لعل تو تمنا دارم کز دل غمزده ام ریشهٔ سودا ببرد
مبتلائیکه به بیماری عشقت خو کرد شکوه از درد تو کی پیش مسیحا ببرد
آن خط سبز که سرلشکر حسن است و ادا شور افگنده به هر شهر که دلها ببرد
رفتن و آمدن دهر کهن مطلب نیست خوشتر آنست که با خود ید بیضا ببرد
تخم امید چه افشانی درین شوره زمین کس ندیدم ثمر از نخل تمنا ببرد
ناله های تو به شبهای فراقش قاضی دست فریاد گرفته به ثریا ببرد